W psychologii strefa komfortu odnosi się do stanu umysłu, w którym osoba stosuje zachowania i myśli pozwalające unikać strachu i lęku w codziennym życiu. Przebywając w strefie komfortu, ludzie tworzą rutynowy styl życia, w którym nie wymagają od siebie więcej niż ich możliwości i nie muszą podejmować żadnego ryzyka.
Kiedy jednostka znajduje się w strefie komfortu, często mówi się, że jest w stanie #pilotaautomatycznego, ponieważ wszystko, co robi, zostało wcześniej zaprogramowane przez nią samą, z jedynym celem kontynuowania bez konieczności stawiania czoła nowym wyzwaniom czy problemom.
Jest to zasadniczo przestrzeń osobista składająca się ze strategii i postaw używanych regularnie lub bardzo często, która zapewnia dużą dawkę komfortowych uczuć i utrwala się w sposobie działania, ponieważ daje poczucie bezpieczeństwa.
Człowiek codziennie wchodzi w interakcje ze swoim otoczeniem, modyfikuje je w razie potrzeby, aby stopniowo dostosować się w sposób bezpieczny, ale z wystarczającą motywacją do dążenia do lepszych warunków.
Izolowani od czynników zewnętrznych
Chociaż przebywanie w strefie komfortu bywa w pewnym sensie przyjemne, ponieważ naturalne jest unikanie maksymalnego wpływu i stresu wywołanego przez czynniki zewnętrzne, takie podejście sprzyja postawie konformistycznej i utrzymuje jednostkę na tym samym poziomie, ponieważ to fałszywe poczucie wygody paraliżuje poszukiwanie postępu lub poprawy jakości życia z powodu lęku przed porażką i niemożnością pokonania możliwych wyzwań.
Ta strefa obejmuje tylko to, co znane, środowisko, w którym czujemy się dobrze i bezpiecznie, ponieważ wszystko jest pod naszą kontrolą, ale bierność i rutyna powodują apatię i egzystencjalną pustkę, uniemożliwiając rozwój osobisty poprzez rezygnację z podejmowania inicjatyw poszerzających granice tej strefy.
Największym problemem przebywania w tej strefie jest to, że odczuwany dobrostan nie wynika z satysfakcji czy osobistej dumy, lecz z braku negatywnych emocji, takich jak niepewność czy niepokój, z zamknięcia w znanym otoczeniu, co prowadzi do swego rodzaju limbo, gdzie nie ma negatywnych emocji, ale też pozytywnych, co skutkuje egzystencjalną pustką.
Strefa komfortu przybiera wiele form, czasem jest to praca nad czymś prostym w bezpiecznym środowisku bez chęci awansu, a innym razem utrzymywanie związku, który daje poczucie bezpieczeństwa mimo niezadowolenia. Wszystko to z prostego powodu – niechęci do ryzyka i nieznanego.
Rutyny i nawyki
Istnieje jednak duża różnica między budowaniem strefy komfortu a rozwijaniem struktur opartych na nawykach i rutynach. Orientacja na sukces wymaga rozwijania dyscyplin ukierunkowanych na osiąganie celów nie tylko w pracy, ale także w życiu osobistym.
Ustalanie rutyn zrównoważonego odżywiania, ćwiczeń i oczywiście nocnego odpoczynku z dobrymi zasadami i nawykami, takimi jak noszenie piżamy, nie oznacza, że jest to strefa komfortu.
Osoba odnosząca sukces rozumie, że potrzebne jest przygotowanie mentalne i fizyczne, aby osiągnąć lepszy styl życia. Dobre jedzenie i sen to kluczowe czynniki, które pozwalają stawić czoła dniu z energią, a także dbać o zdrowie integralne i nienaganny wygląd.
Mężczyzna śpiący w piżamie wyróżnia się postawą i charakterem uporządkowanego człowieka, który dba o swoją higienę osobistą w szczegółach, a także pozwala sobie na odrobinę własnej troski.
Zachowania opisujące strefę komfortu
Czasem wystarczy trochę refleksji i samoobserwacji, trochę do samooceny rzeczywistych kompetencji, trochę do analizy własnej koncepcji siebie. W przypadku strefy komfortu istnieją pewne zachowania, które jasno wskazują, że życie może być oparte na niej, niektóre z nich to:
- Stan braku motywacji, który uniemożliwia rozwój emocjonalny i produktywny.
- Trwałe popadanie w rutynę i lęk przed jej porzuceniem z powodu niepewności, jak postępować w obliczu zmian.
- Izolowanie się społecznie z obawy przed nieumiejętnością nawiązania kontaktu i porażką w próbie.
- Poczucie smutku i samotności, które w poważniejszych przypadkach może prowadzić do autodestrukcyjnej depresji.
Jak wyjść ze strefy komfortu?
Wyjście z tej strefy nie jest łatwe, zwłaszcza jeśli przebywa się w niej długo, szczególnie gdy próbuje się samodzielnie. Najlepszym sposobem na wyjście ze strefy komfortu jest poproszenie o pomoc – przyjaciela, członka rodziny lub nawet terapeuty, co znacznie ułatwi zadanie.
Najważniejsze jest stawienie czoła tym lękom; często ten paraliżujący strach w rzeczywistości nie jest tak wielki, a konfrontacja z nim wzmacnia psychicznie.
Po zmierzeniu się z tymi lękami kolejnym krokiem jest zdobycie pewności siebie w swoich umiejętnościach, kompetencjach i własnych możliwościach. Najlepiej jest ustalać małe cele i osiągnięcia, które można realizować krok po kroku, budując w ten sposób niezbędną zdolność do osiągania celów.
To bardzo powszechne, że podczas próby wyjścia ze strefy komfortu pojawiają się stany lęku lub dyskomfortu, dlatego niemal automatycznie umysł szuka wymówek, by wrócić do stanu wygody. Aby temu zapobiec, należy się przygotować – dobrą techniką jest nastawienie się mentalne na działanie wbrew temu, czego domaga się ciało, przyjmując, że odrobina lęku jest pozytywna, pomaga poprawić wydajność i zwiększyć elastyczność umysłową.
Odczuwanie lęku lub stresu jest całkowicie naturalne, ponieważ oznacza, że znajdujemy się na nowym, niepewnym terenie, który trzeba zbadać, akceptując wysiłek jako wyzwanie.
Próba ucieczki ze strefy komfortu rozpoczyna proces uświadamiania sobie lęków i barier mentalnych, co prowadzi do etapu samopoznania, który pozwoli wiedzieć, jak działać na rzecz poprawy.
Odważ się robić rzeczy inaczej, odważ się popełniać błędy i wykraczać poza znane granice, poszerzaj horyzonty wiedzy, emocji i rozwoju osobistego.
Pamiętaj, że życie się zmienia, a zmiana to niepewność, ale można się do niej dostosować, stając się lepszymi ludźmi i bardziej zadowolonymi ze swoich możliwości i osiągnięć.
Dlatego oferujemy szeroki wybór piżam wszelkiego rodzaju i najwyższej jakości. Odwiedź naszą stronę El Búho Nocturno i przekonaj się sam.